هذیان های شبهای تنهایی

نمیدونم چطوری بگم اما واسه من هم خیلی سخته که پس از چندین سال این وبلاگم می خوام ببندم

برای من سنگ صبوری بوده از تمام نوشته ها و ننوشته هام.

به هر حال زندگی در جریان است.

بنابر دلایلی دیگر نمی توانم ادامه بدم اما شاید روزی برگشتم

به هر حال از تمام دوستان که در این مدت باعث تکدر خاطرشون شدم طلب عفو می کنم.

آخرین سنگر سکوته   همه حرف ها گفتنی نیست

برقرار و پاینده و سبز و نویسا باشید.

یا حق