رسم زندگي اين است

يک روز کسي را دوست داري

و روز بعد تنهائي

به همين سادگي او رفته است

و همه چيز تمام شده است

مثل يک ميهماني که به آخر مي رسد

و تو به حال خود رها مي شوي

چرا غمگيني؟

اين رسم زندگيست

تو نمي تواني آن را تغيير دهي

و می دانی صبر کردن دردناک است و فراموش کردن دردناکتر

و اما می مانی در اینکه

نداني بايد صبر کني يا فراموش!!!!

 

همین

 یا حق